°

°

 

retour Page d'accueil

retour menu

დაბრუნება პირველ გვერდზე  დაბრუნება ქართულ მენიუზე

 

 

საქართველოს პრეზიდენტის, სალომე ზურაბიშვილის ყოველწლიური მოხსენება საქართველოს პარლამენტში 4 მარტს 2020

 

Discours annuel de SE Salome Zourabichvili, Présidente de la Géorgie, devant le Parlement de la Géorgie le 04 mars 2020

 

 

 

 

 

Voir vidéo du discours

 


 

იხილეთ გამოსვლის სრული ტექსტი

 

Voir le texte intégral du discours version française

 

Voir le texte intégral version anglaise

 


 

იხილეთ გამოსვლის სრული ტექსტი

 

საქართველოს პრეზიდენტის, სალომე ზურაბიშვილის ყოველწლიური მოხსენება საქართველოს პარლამენტში

მოგესალმებით, ბატონო პარლამენტის თავმჯდომარევ, ბატონო პრემიერ-მინისტრო,
პატივცემულო მინისტრებო, დეპუტატებო.
მივესალმები აჭარისა და აფხაზეთის ავტონომიური რესპუბლიკების მთავრობებისა და უმაღლესი საბჭოს ხელმძღვანელებს, საქართველოს საპატრიარქოს წარმომადგენლებს, ქალაქ თბილისის მერს და საკრებულოს თავმჯდომარეს,
მივესალმები დიპლომატიური კორპუსისა და საერთაშორისო ორგანიზაციების წარმომადგენლებს,
მივესალმები ჩვენს საზოგადოებას!

მეორედ მაქვს დიდი პატივი, მივმართო საქართველოს პარლამენტს და საზოგადოების თითოეულ წევრს.  როცა ამ მიმართვის მთავარ გზავნილზე ვფიქრობდი, ვარჩიე, არ მელაპარაკა ჩემ მიერ გამოცხადებულ, ყველასთვის უკვე ცნობილ  პრიორიტეტებზე და ჩემს მუდმივ საზრუნავზე: კულტურაზე, რეგიონებზე, დიასპორაზე, ბავშვთა ონკოლოგიაზე...  ვარჩიე, მელაპარაკა დღეს ჩვენი ქვეყნის წინაშე მდგარ მთავარ გამოწვევაზე, მის  მომავალზე.
თითქმის 30 წელი გავიდა, რაც საქართველო საერთაშორისო თანამეგობრობას დამოუკიდებელ ქვეყნად დაუბრუნდა.
30 წლის შემდეგ, ზოგჯერ გვიჭირს დავინახოთ, თუ სად ვართ; შევაფასოთ  ჩვენი რეალური შესაძლებლობები  და ჩვენ წინ გაშლილი ახალი პერსპექტივები.
იმისათვის, რომ უკეთ გავიაზროთ, სად ვართ და საით მივდივართ, პირველ რიგში, უნდა დავინახოთ მსოფლიო და ჩვენი ადგილი ამ მსოფლიოში.

მსოფლიო, რომელსაც საქართველო 30 წლის წინ კვლავ დაუბრუნდა დამოუკიდებელ ქვეყნად, დღეს სრულიად სხვა მახასიათებლების მატარებელია.
საქართველომ, რომელმაც 70 წელი ჩაკეტილ საბჭოთა საზღვრებში, დანარჩენი მსოფლიოსგან მოკვეთილმა, სრულ იზოლაციაში გაატარა, ამ ოცდაათი წლის განმავლობაში მსოფლიოსთან დაბრუნების ახალი გზა გაიარა.
დღეს ჩვენმა მოქალაქეებმა, პრაქტიკულად, მსოფლიოს ყველა კუთხეში დაიმკვიდრეს თავი; საზღვრები ღიაა ჩვენთვის, ჩვენი საზღვრები კი - სხვისთვის, და, რაც მთავარია, მსოფლიოში მიმდინარე მოვლენები ჩვენგან დამოუკიდებლად, ხოლო ჩვენთან მიმდინარე მოვლენები - მსოფლიოსგან დამოუკიდებლად ვეღარ მოიაზრება.

დღევანდელი გამოწვევები მხოლოდ ერთი ქვეყნის ტერიტორიაზე აღარ  ვლინდება და არც ერთი ქვეყნის საზღვრებით შემოიფარგლება. დღეს ყველა დიდი გამოწვევა გლობალურ მასშტაბს იძენს და არავინ იცის, სად ამოფეთქავს და სანამდე გავრცელდება. ამის უახლესი მაგალითია ახალი ვირუსული დაავადება, რომელიც ჯანდაცვის ფარგლებს სცილდება და უკვე ფინანსური და ეკონომიკური შედეგებით იზომება.
უმუშევრობის, განსხვავებული აზრისა და რწმენის შიში პირდაპირ კვებავს პოპულიზმს, რომელიც ხან საზღვრების ხელახლა გამკაცრებას ქადაგებს, ხან - კედლების აღმართვას.
ჩვენ თვალწინ ახალი საერთაშორისო ურთიერთობები ყალიბდება ამერიკას, ევროკავშირსა თუ რუსეთს შორის, ახლო აღმოსავლეთსა თუ შორეულ აზიაში. გუშინდელი მტრები დღეს მოლაპარაკებებს იწყებენ, ან - პირიქით. ამ ახალი ურთიერთობების განმსაზღვრელი არის სრული პრაგმატიზმი - ანუ საკუთარი ქვეყნის ინტერესები, რასაც არც ერთი იდეოლოგია აღარ ნიღბავს.

მსოფლიოს მძლავრი ცვლილებები ჩვენზეც ისახება.
დღევანდელი ევროკავშირი, ბრექსითისა და გაერთიანებული სამეფოს გასვლის შემდეგ, აღარ არის და აღარ იქნება ისეთივე ევროკავშირი, როგორიც, თუნდაც, სულ რამდენიმე წლის წინ იყო - როცა საქართველო შეუდგა პარტნიორობისა და ასოცირების გზას. 
ევროკავშირი, საკუთარი კრიზისის ფონზე, ჯერ ვერ ყალიბდება, თუ რა ფორმა მისცეს მომავალ ურთიერთობებს თავის უახლოეს მეზობლებთან (კანდიდატ თუ ასოცირებულ ქვეყნებთან), რომლებიც გაწევრიანებისკენ ილტვიან; რა ფორმით უპასუხოს ჩვენს მოლოდინებს; არ შეაჩეროს ძრავა, რომელმაც, გაფართოების პოლიტიკის სახით, ყველაზე დიდი გამარჯვება მოუტანა თვით ევროპას და მის ახალ წევრებს.
ჩვენი რეგიონის ირგვლივ არ ცხრება კრიზისები, რომლებიც ნებისმიერ დროს შეიძლება მასშტაბურ კონფლიქტში გადაიზარდოს. 

ამავე დროს, საქართველოს წინაშეა საკუთარი, უმძიმესი გამოწვევები: ოკუპირებული ტერიტორიები, სადაც, საოკუპაციო ხაზის ორივე მხარეს ყოველდღიურად ირღვევა ადამიანის უფლებები; რუსეთის პოლიტიკა, რომელიც ჩვენს დამოუკიდებლობასთან კვლავინდებურად შეუგუებელია და მეზობლური ურთიერთობების ჩამოყალიბებას ხელს უშლის.
ბოლო პერიოდში გაჩნდა ჩვენთვის ახალი და მძიმე გამოწვევა - მიგრაციის უწყვეტი ტალღა, რომელიც ისედაც რთულ დემოგრაფიულ მდგომარეობას უფრო ამძიმებს.

გლობალური და საკუთარი გამოწვევების ფონზე ისმის კითხვა: სად ვართ ამ დროს ჩვენ?
იმის მაგივრად, რომ ერთად, ყველა ჩვენი ძალითა და რესურსით ვფიქრობდეთ ქვეყნის მომავალსა და ამოცანების დაძლევაზე, გაბედულად ვეძებდეთ გამოსავალს, ახალ ინიციატივასა თუ იდეას, გაჩერებული ვართ და წრეზე ვტრიალებთ.
ერთობის ნაცვლად, ჭარბობს აგრესია, სიძულვილი, შური, შეურაცხყოფა - ყველაფერი, რაც საზოგადოებას ნაწილებად შლის; ყველაფერი, რაც ხელს გვიშლის გამოსავლის პოვნასა და წინსვლაში.
აგრესიამ, სიძულვილმა, შეურაცხყოფამ შეცვალა ქართულ ღირებულებათა სისტემა. მივიღეთ: აგრესია - შემწყნარებლობის ნაცვლად; სიძულვილი - სიყვარულის ნაცვლად; შეურაცხყოფა - ზრდილობის ნაცვლად; ეგოიზმი და კარჩაკეტილობა - სოლიდარობის ნაცვლად; შიში - ტრადიციული სიმამაცის ნაცვლად. ღირებულებები, რომლებიც ქართული კულტურის წიაღიდან, ქრისტიანობიდან, რუსთაველიდანაა ამოზრდილი, დღეს მთლიანად ან თითქმის მთლიანად უარყოფილია. საზოგადოება  ერთგვარ დეპრესიაშია. ჩვენ საკუთარ თავს ვეღარ ვცნობთ.
ეს, ძირითადად, იმიტომ გვემართება, რომ ჩაძირული ვართ საკუთარ თავში, პოლიტიკურ ციებ-ცხელებაში. სიძულვილს, შეურაცხყოფასა და აგრესიას მიაქვს ჩვენი ენერგია.

რა ვიღონოთ?
პირველ რიგში, ჩვენ გვჭირდება საკუთარი თავის დანახვა და შესაძლებლობების რეალურად შეფასება.
უმადურობასა და თვითგვემაში ჩაკარგულები ვერ ვაფასებთ, თუ რამდენ წარმატებას მიაღწია საქართველომ ბოლო ათწლეულების განმავლობაში.
დამოუკიდებლობის აღდგენიდან არ გასულა 30 წელი და უკვე ვდგავართ ევროპის კართან, როგორც მოწინავე ასოცირებული წევრი. 
როცა რეფერენდუმის შედეგებსა და სამფეროვანი დროშის აღმართვას ვზეიმობდით, ნამდვილად ვერ ვიფიქრებდით, რომ, ისტორიისთვის ამ მოკლე პერიოდში, საქართველო ევროკავშირთან თავისუფალ მიმოსვლასა და თავისუფალ ვაჭრობას მიაღწევდა და გახდებოდა ნატოსათვის ერთ-ერთი ყველაზე სანდო და დაფასებული პარტნიორი.
ვერ წარმოვიდგენდით, რომ საქართველოს ტერიტორიაზე ჩატარდებოდა ისეთი მასშტაბის ნატოს წვრთნები, როგორიც უკვე ყოველწლიურად იმართება, და ისეთი მნიშვნელობისა, როგორიც წელს იგეგმება.
ვერ წარმოვიდგენდით, რომ საქართველო მონაწილეობას მიიღებდა არა მხოლოდ საერთაშორისო სამშვიდობო მისიებში, არამედ ამ მისიებში სამხედრო პროფესიონალიზმითა და პასუხისმგებლობის მაღალი დონით გამორჩეული გახდებოდა. 
დღეს ჩვენი ქვეყნისთვის გამოცხადებული დიდი ნდობის დასტურია ამერიკის შეერთებული შტატების კონგრესის მიერ მიღებული საქართველოს მხარდამჭერი აქტი.
30 წლის წინ ვერ წარმოვიდგენდით, რომ საქართველო გახდებოდა ღირსეული წევრი ყველა საერთაშორისო ორგანიზაციისა, რომელიც დღეს რეგიონალურ თუ გლობალურ გამოწვევებს უმკლავდება. ზოგჯერ თუ გვაკრიტიკებენ, ეს სწორედ იმიტომ ხდება, რომ საქართველო ერთ-ერთ მოწინავე პარტნიორადაა მიჩნეული, რომლისგანაც, ბუნებრივია, მოლოდინიც მეტია.
ამ ყველაფერთან ერთად, გავიარეთ ყველა საფეხური დემოკრატიის მშენებლობისა. გამოვირჩევით შეუზღუდავი სიტყვის თავისუფლებით, პოლიტიკური და ადამიანის უფლებათა დაცვით,  თუმცა, როგორც ბევრ სხვა ქვეყანაში, გამოწვევები ჯერ კიდევ არსებობს. დემოკრატიის ერთ-ერთი დამახასიათებელი სწორედ ისაა,  რომ რეფორმების ბოლო ტალღა ყველაზე რთულია, და რომ არც ერთი მიღწევა საბოლოოდ არაა გარანტირებული. ამიტომ სჭირდება დემოკრატიას გაფრთხილება და ერთიანობა. დღეს მისი მთავარი მტერი, როგორც საქართველოში, ისე მსოფლიოში, პოლარიზაციაა, - პოლარიზაცია, რომელიც კრიტიკას უხეში დაპირისპირებით ანაცვლებს. ამის გამო დღეს აქ ოპოზიციის ცალკეული რიგები ცარიელია, - ნაცვლად იმისა, რომ ახლახან შემოღებული საპარლამენტო სისტემის უპირატესობა გამოვიყენოთ და ეს ადგილი მნიშვნელოვანი დებატების ადგილად ვაქციოთ.

აქვე მინდა შევეხო  სასამართლო რეფორმის პროცესს. ამ რეფორმამ ბოლო წლებში ოთხი უაღრესად მნიშვნელოვანი ეტაპი გაიარა.  ზოგი სამართლიანი და ზოგიც - პოლიტიკურად მოტივირებული კრიტიკის მიუხედავად, პროგრესი უდავოა. აღსანიშნავია, რომ ადამიანის უფლებების ევროპულ სასამართლოში მკვეთრად შემცირებულია საქართველოდან მიმართვიანობა, რომელიც წარმოადგენს სასამართლო სისტემის მიმართ საზოგადოების ნდობის   ერთ-ერთ - თუ არა ერთადერთ - ობიექტურ კრიტერიუმს. ასევე უდავოა, რომ ჩვენი სასამართლო სისტემა  ჯერ ვერ შეედრება ევროპის საუკუნეთა განმავლობაში ჩამოყალიბებულ  და დახვეწილ სასამართლო სისტემას. ეს, ალბათ, გასაკვირიც არ უნდა იყოს, თუ გავიხსენებთ, საიდან მოვდივართ. ამიტომ მოსამართლის დამოუკიდებლობა და სასამართლო სისტემის საზოგადოებრივი ნდობის გაზრდა ქვეყნისთვის კვლავ პრიორიტეტად რჩება. ამ კუთხით  იუსტიციის უმაღლესი სკოლის რეფორმის სწრაფი და სრული  იმპლემენტაცია გვისახავს გზას მომავლისკენ.

ჩვენ ვიცოდით საქართველოს პოტენციალის, მისი კულტურული რესურსებისა და ზოგადად, მიმზიდველობის შესახებ, მაგრამ ვერ წარმოვიდგენდით, რომ ეს ქვეყანა ასე სწრაფად განვითარდებოდა; რომ ეკონომიკური ზრდის მაჩვენებლებითა თუ მსოფლიო რეიტინგებით თავს დაიმკვიდრებდა რეგიონში (და არა მხოლოდ რეგიონში); რომ ჩვენი სპორტსმენები მსოფლიო არენას დაიპყრობდნენ და გავხდებოდით  საერთაშორისო მასშტაბის ჩემპიონატების მასპინძლები (ველოდები, რომ 26 მარტს ქართული ფეხბურთიც თავის ადგილს დაიბრუნებს).
ვერ წარმოვიდგენდით, რომ ამ ხანმოკლე პერიოდში საქართველო, როგორც ღვინის აკვანი, თავს გააცნობდა მსოფლიოს, და ეს სტატუსი  კითხვის ნიშნისა და ეჭვის ქვეშ არც დადგებოდა; რომ მსოფლიო ტურისტულ რუკაზე იგი თავის კუთვნილ ადგილს მოიპოვებდა.
რაც მთავარია, ჩვენი ახალგაზრდები მსოფლიოს უნივერსიტეტებსა და საერთაშორისო სამეცნიერო შეჯიბრებებში მნიშვნელოვან და საამაყო წარმატებებს აღწევენ.

30 წელიწადში მივიღეთ ახალი თაობა - სრულიად თავისუფალი, უშიშარი და უკომპლექსო.
ამ მიღწევებს ვერც ერთი მთავრობა მთლიანად ვერ მიიწერს, თუმცა, ყველას მიუძღვის წვლილი.
ეს მიღწევები საზოგადოების დამსახურებაა.
 


მიღწეული გზის შეფასება არ იქნება საკმარისი, თუ არ ვიქნებით თავდაჯერებულები და არ გვექნება საკუთარი თავის რწმენა, ანუ ეროვნული იდეოლოგია - სიტყვა, რომელიც წაგართვეს და  დაგვავიწყეს და რომელიც მყარ ნიადაგზე, წარსულის საფუძველზე მომავლის აშენებას ნიშნავს.
სწორად გააზრებული, გაცნობიერებული ისტორია ედება საფუძვლად ერის მომავალს.
ერთობის ერთ-ერთი აუცილებელი პირობაა, ქვეყანამ დაიბრუნოს საკუთარი ღირებულებები, რომლებიც შეკრავს საზოგადოებას და, შესაბამისად, სახელმწიფოს.
ამ იდენტობასა და ღირებულებებზე დგას ქართული ჯარი. ქართული ჯარი სახელმწიფოს მთავარი დამცველი და მისი მთავარი საყრდენია. საზღვრების დაცვა იწყება ერისა და სახელმწიფოს  ღირსების დაცვით - როგორც ქვეყანაში, ისე მის ფარგლებს გარეთ. 
ახლახან, 25 თებერვალს, ოკუპაციის დღეს,  მოვინახულე ეროვნული თავდაცვის აკადემია და კადეტთა სკოლა. იქ დამხვდა სულისკვეთება, რომლითაც უნდა იზრდებოდეს ახალი თაობა და იკვებებოდეს საზოგადოება.
ჩვენი ღირებულებები უძველეს ქართულ კულტურაზე დგას. სამწუხაროა, რომ ამ უძველესი კულტურის პატრონმა ერმა თითქოს დავივიწყეთ, რა არის კულტურა სინამდვილეში.  კულტურა ხომ არც სხვადასხვა შემოქმედებითი დარგის ერთობლიობაა და არც გართობის ინდუსტრია. ღირებულებები, რომლებსაც ახლა ასე ვივიწყებთ, ქმნიდა იმ უნიკალურ ქსოვილს, რომელმაც საქართველოს საუკუნეების განმავლობაში გააძლებინა. 
ვფიქრობ, რომ სწორედ ჩვენს კულტურასთან ერთგვარმა გაუცხოებამ მისცა გასაქანი საზოგადოებაში შიშსა და უნდობლობას, შეთქმულების თეორიებს თუ სიძულვილის ენას, ჩვენი კულტურისთვის სრულიად უჩვეულო მოვლენას - ძალადობას ქალთა მიმართ.
გაუცხოების შედეგია რწმენისა და ეკლესიის შელახვის მცდელობები.  თანამედროვე საზოგადოებაში, სადაც თავისუფლება სუფევს, ყველას აქვს აღმსარებლობის არჩევანის უფლება, თუმცა არავის აქვს უფლება, შელახოს ინსტიტუტი, რომელზეც იდგა და დგას საქართველოს დამოუკიდებლობა და ერთიანობა.
ჩვენი ტრადიციული ღირებულებები: შემწყნარებლობა, ზრდილობა და  სოლიდარობა სწორედ ის ღირებულებებია, რომლის წყურვილიცაა დღევანდელ მსოფლიოში.
სოლიდარობის გარეშე მსოფლიო ვერც ერთ დიდ გამოწვევას ვერ გაუმკლავდება. შემწყნარებლობას ალტერნატივა არა აქვს - ეს იყო  გზავნილი ჰოლოკოსტის სამოცდამეთხუთმეტე წლისთავის აღსანიშნავ ფორუმზე, სადაც 43 ქვეყნის ლიდერები იყვნენ შეკრებილი. საქართველოს შემწყნარებლობის საკუთარი ტრადიცია გააჩნია, რომელიც უნდა გადავარჩინოთ და მსოფლიოს შევთავაზოთ.
 

თუ სწორად შევაფასებთ განვლილ გზასა და ჩვენს შესაძლებლობებს, საქართველოს აქვს ჯერაც გამოუყენებელი პოტენციალი საერთაშორისო არენაზე.
ევროკავშირსა და ნატოში ჩვენ უნდა შევიტანოთ ჩვენი წვლილი არა მხოლოდ არსებულ პროგრამებში მონაწილეობით, არამედ ჩვენი ინიციატივებისა და ახალი იდეების წარდგენით. კიბერუსაფრთხოება, უსაფრთხო შავი ზღვა და  მისი ცენტრალურ საკომუნიკაციო არეალად გადაქცევა ასეთი საკითხებია. გაწევრიანებასთან ერთად, ჩვენი მიზანია, დღეს ნატოსა და ევროკავშირში უფრო აქტიურ მოთამაშედ ვიქცეთ.
თუ სწორად შევაფასებთ განვლილ გზასა და ჩვენს შესაძლებლობებს, გამოწვევებთან გამკლავებასაც შევძლებთ.
ოკუპირებულ ტერიტორიებთან დაკავშირებით მნიშვნელოვანი სამშვიდობო ნაბიჯები გადავდგით, მაგრამ ამ ნაბიჯების მიღმა უნდა მოვემზადოთ უფრო საფუძვლიანი პოლიტიკის განხორციელებისთვის. აფხაზებსა და ოსებს მომავლის პერსპექტივა უნდა დავანახოთ, რომელიც იქ ნამდვილად აღარ ჩანს - პერსპექტივა ერთიან სახელმწიფოში; პერსპექტივა, რომელიც საფრთხეს კი არ შეუქმნის მათ, არამედ გზას გაუხსნის ევროპისკენ, ანუ - კეთილდღეობისკენ. გზას საკუთარი ენისა და კულტურის გადარჩენისკენ, თვითმყოფადობის გამყარებისკენ.
თუმცა, ისიც უნდა გვახსოვდეს, რომ ახალი პერსპექტივის შექმნა და დეოკუპაცია ერთმანეთისგან ვერ გაიმიჯნება. 
თუ რუსეთი ოკუპაციას იყენებს იმისათვის, რომ საქართველო თავისი გეზიდან გადაიყვანოს  და მიზანზე უარი ათქმევინოს, ეს შედეგი ვერ იქნება მიღწეული. თუ მისი მიზანია, საქართველოსთან და მთელ რეგიონთან ახალი მეზობლური ურთიერთობები დაამყაროს, ეს ყველას ინტერესშია. მაგრამ ახალი ურთიერთობა მოითხოვს სუვერენული სახელმწიფოსა და მისი თავისუფალი არჩევანის პატივისცემას. მოითხოვს დეესკალაციას. მოითხოვს დეოკუპაციას.
ჩვენ კი, ალბათ, გვჭირდება ახალი ნაბიჯების გადადგმა და ჩვენი პოზიციების წარმოჩენა ჩვენს პარტნიორებთანაც და რუსეთთანაც. და ეს ხაზგასმით უნდა ითქვას და გავიგოთ: ეს ნაბიჯები არც დათმობას ნიშნავს, არც შეგუებას და, მით უმეტეს - გარიგებას.  ნებისმიერი საკითხი, რომელიც ძალადობრივი გზით ვერ და არ გადაწყდება, მოითხოვს გონიერებას, გამბედაობასა და წითელი ხაზის გავლებით წინსვლას, და, რაც მთავარია, საზოგადოების ერთსულოვნებას.
როცა ვიცით, რომ  მავთულხლართების ყოველი გადმოწევა და ყოველი პროვოკაცია საოკუპაციო ხაზზე მიზნად ისახავს ჩვენს გამოწვევას,  არ შეიძლება, ოკუპაციის საკითხი გამოყენებული იყოს შიდა ვიწრო პოლიტიკური მიზნებისთვის. არ შეიძლება, ერთმანეთს ბრალს ვდებდეთ არასათანადო რეაგირებაში.
ყველა ცივილიზებულ ქვეყანაში, რომელიც ასეთი გამოწვევის წინაშე დგას, პოლიტიკური სპექტრი და საზოგადოება ერთი მიზნის ირგვლივ ერთიანდება.
 

მიგრაცია ამ ეპოქის დიდი გამოწვევაა და ჩვენ იგი განსაკუთრებით მტკივნეულად გვეხება. იგი არ არის გამოწვეული - როგორც ჩვენ გვგონია - მხოლოდ უმუშევრობით. კარგად ვიცით, რომ ქვეყანაში საკმაოდ მაღალია უმუშევრობის დონე, მაგრამ, ამავე დროს, პროფესიონალების დეფიციტია, პრაქტიკულად, ყველა სფეროში. ამ ორი ტენდენციის ერთგვარად დაბალანსება, ანუ პროფესიონალიზმის ამაღლება და საკუთარი ძალების მოზიდვა უნდა იყოს ჩვენი ყოველდღიური ზრუნვის საგანი. გვჭირდება დიასპორასთან უწყვეტი კავშირი და არა იქ ჩვენი ვიწრო პოლიტიკური დაპირისპირების გადატანა.   ხომ ცხადზე  ცხადია, რომ სოციალური მდგომარეობის გარდა, მიგრაციის ერთ-ერთი მკვებავი სწორედ აგრესია, შეურაცხყოფა და სიძულვილია. სწორედ  ეს აგრესიაა, რაც ჩვენს ახალგაზრდებს აქედან წასვლისკენ უბიძგებს. 

ჩვენი მომავალი არის ძლიერი, მშვიდობიანი, დემოკრატიული, გაერთიანებული საქართველო. ეს, ამავე დროს, ნიშნავს იმას, რომ უნდა დავძლიოთ დღევანდელი მტკივნეული სოციალური და ეკონომიკური პრობლემები. ამას სჭირდება მეტი ინიციატივა და მეტი სოლიდარობა ეკონომიკაში. ულტრალიბერალიზმის მახინჯი ფორმები ყველგან, და მათ შორის ჩვენთანაც, გადაფასებას ითხოვს. ხელი უნდა შევუწყოთ იმას, რაც ჩვენთვის ბუნებრივი და ტრადიციულია: ესაა შემოქმედებითი წარმოება - რისი მაგალითიც ღვინის წარმოებამ უკვე მოგვცა და რომელსაც დღევანდელ მსოფლიოში უდიდესი პოტენციალი გააჩნია. ამ ახალ ეკონომიკურ საწყისებში ჩვენი დიასპორის ჩართვა აუცილებელია, და ამისათვის ახალი ფორმები უნდა მოინახოს.
ახალ ეკონომიკაში არ უნდა დავივიწყოთ ერთ-ერთი მთავარი ქართული ღირებულება - სოლიდარობა; სოლიდარობა თაობათა შორის, სოლიდარობა მოწყვლადი ჯგუფების მიმართ. ეს არის  განვითარების ის გზა, რომელიც საქართველოს საქართველოსთან დააბრუნებს.
 

დაბოლოს, ამ სიტყვას ვერ დავამთავრებ ისე, რომ არ შევეხო საარჩევნო სამზადისთან და შიდა პოლიტიკურ დაპირისპირებასთან დაკავშირებულ საკითხებს.
კონსტიტუციით დადგენილი ჩემი უფლება-მოვალეობებიდან გამომდინარე, მე არ ვაპირებ პოლიტიკურ ჭიდილში ჩაბმას; არც ერთ მწვავე პოლიტიკურ საკითხზე პირადი პოზიციის დაფიქსირებას. არა იმიტომ, რომ საკუთარი მოსაზრება არ გამაჩნია, ან ვინმეს მეშინია, არამედ იმიტომ, რომ მიუკერძოებელი, დამოუკიდებელი და ზეპარტიული პრეზიდენტი პარტიებსა და საზოგადოებას  საკუთარ აზრებს მთავს  არ მოახვევს.
თუმცა, ეს არ გამორიცხავს პრეზიდენტის პოლიტიკურ როლს ქვეყნის სტაბილურობისა და საზოგადოების დამშვიდების ხელშეწყობაში. ამ მიზნით საპრეზიდენტო პლატფორმა არაერთხელ შევთავაზე ყველა პოლიტიკურ ძალას, - რათა არ შეწყდეს დიალოგი. თუ ამის საჭიროება დადგება, ეს წინადადება ძალაშია.  დღეს იმედიანად ვარ, რამეთუ ბოლო დღეებში პოლიტიკური შეთანხმებისკენ ნაბიჯები იდგმება. თუმცა, საბოლოო შედეგი ჯერ არ დამდგარა. ამ დროს ყველას უნდა გვახსოვდეს, რომ დიალოგს ალტერნატივა არ გააჩნია.
ყველას გვეკისრება პასუხისმგებლობა, მშვიდობიანად მივიდეთ არჩევნებამდე და საკუთრივ არჩევნები ჩატარდეს სამართლიან და თავისუფალ გარემოში. 
ყველას მოვალეობაა, მაქსიმალურად შევინარჩუნოთ კორექტული თამაშის წესები, რაც გულისხმობს ინსტიტუტების პატივისცემას და პირადი შეურაცხყოფისგან თავშეკავებას.
ჩემი მოვალეობაა, მაქსიმალურად  ვეცადო, ამ დაპირისპირებამ არ დააზიანოს საქართველოს ინტერესები (გარეთ) და საფრთხე არ შეუქმნას სტაბილურობას (შიგნით).
ხელისუფლებასა და ოპოზიციას შორის აზრთა სხვაობა, თუნდაც, მწვავე ოპონირება  ბუნებრივი მოვლენაა, მით უმეტეს - საარჩევნო პერიოდში. თუმცა, ჩვენს პირობებში, როცა ქვეყანა რთულ გეოპოლიტიკურ რეგიონში მდებარეობს, მისი ტერიტორიის 20 %-ი კი ოკუპირებულია, მეტი სიფრთხილე გვმართებს.  არ უნდა დავუშვათ, რომ პოლიტიკურმა დაპირისპირებამ გამოიწვიოს კრიზისი ან დესტაბილიზაცია. 
ამიტომ, დაუშვებელია, ოკუპაციის თემა გახდეს პოლიტიკური სპეკულირებისა და ნიშნის მოგების საგანი.
 

ამიტომ სრულიად მიუღებელია პირადი თუ პოლიტიკური ამბიციებისა და ინტერესების გამო  ქვეყნის კურსის კითხვის ნიშნის ქვეშ დაყენება - მით უმეტეს მაშინ, როცა ასეთი უმძიმესი ბრალდება არ ეფუძნება არც ერთ ფაქტს : არც- პოლიტიკურს, არც-ეკონომიკურს, არც-სამართლებრივს.ასეთი ბრალდება ერის წარსულისა და მისი ერთსულოვანი არჩევნების შეურაცხოფაა.

პირადად მე, როგორც ქვეყნის პრეზიდენტი, არ დავუშვებ ცილისწამებას, რომელიც სწორედ საქართველოს (და არა ცალკეულ პოლიტიკურ ძალას) უთხრის ძირს.

მე იმ ქვეყნის პრეზიდენტი არც ვარ რა არასოდეს არ ვიქნენი, რომელიც კურსს შეცვლის და საკუთარ არჩევანს, კონსტიტუციაში გაცხადებულ მიზანს გადაუხვევს. ამაში ყველას შეგიძლიათ იყოთ დარწმუნებული.

ჩვენი ქვეყნის განვითარების ახალ ეტაპზე, რომელიც უნდა დაგვირგვინდეს დეოკუპაციით, სახელმწიფოს გაერთიანებითა და საქართველოს თავის ევროპულ ოჯახში ღირსეულ წევრად დაბრუნებით, ჩვენს თაობას აქვს ერთი ვალდებულება-დაძლიოს პოლარიზაცია. მხოლოდ ერთიან საზოგადოებას შეუძლია ამ გზის ბოლომდე გავლა.

ეს არის ჩვენი პასუხისმგებლობა მომავლის წინაშე. ეს არის ჩვენი პასუხისმგებლობა მათ წინაშე, ვინც ამ ქვეყანას დამოუკიდებლობა მოუტანა.

 

 

 

 

Voir le texte intégral du discours version française

 

Discours annuel du 4 mars 2020 de SE Salome Zourabichvili, Président de la Géorgie, devant le Parlement de la Géorgie

 

Monsieur le Premier Ministre,
Monsieur le Président du Parlement,
distingués Ministres, Députés.
Je souhaite la bienvenue aux chefs de gouvernement et aux conseils suprêmes des républiques autonomes d'Adjarie et d'Abkhazie, aux représentants du patriarcat géorgien, au maire de Tbilissi et au président du conseil municipal,
je souhaite la bienvenue aux représentants du corps diplomatique et des organisations internationales.
Salutations à notre société!

C'est la deuxième fois que j'ai l'honneur de m'adresser au Parlement de Géorgie et à mes compatriotes. En réfléchissant au message principal de mon discours d'aujourd'hui, j'ai décidé de ne pas me concentrer sur les priorités connues, qui font l'objet de mes préoccupations quotidiennes: culture, développement régional, diaspora, oncologie infantile…
J'ai décidé de fonder mes remarques sur les principaux défis auxquels la Géorgie est confrontée aujourd'hui et sur son avenir.
 
Près de 30 ans se sont écoulés depuis que la Géorgie a retrouvé sa place dans la communauté internationale en tant que nation indépendante. 30 ans plus tard, nous n'arrivons parfois pas à voir où nous sommes arrivés, à évaluer nos réelles possibilités et les nouvelles opportunités devant nous.
Afin de mieux apprécier où nous en sommes et dans quelle direction nous nous dirigeons, nous devons d'abord voir le monde tel qu'il est et notre place dans ce monde.
 
Le monde dans lequel la Géorgie est revenue il y a 30 ans est aujourd'hui un tout autre endroit.
 
Pour la Géorgie, après environ 70 ans à l'intérieur des frontières fermées du régime soviétique, coupé du monde extérieur et dans un isolement presque total, ces 30 dernières années ont été celles d'un retour à sa place dans la communauté internationale.
 
Aujourd'hui, nos concitoyens vivent dans presque tous les coins de la planète, les frontières sont ouvertes pour nous et nos frontières ouvertes pour les autres et, plus important encore, nous ne pouvons plus considérer les événements mondiaux comme indépendants de nous et les événements internes indépendants des facteurs extérieurs.
 
Les défis mondiaux d'aujourd'hui ne sont plus contenus dans son territoire et à l'intérieur des frontières d'un pays. Toute crise majeure qui apparaît quelque part devient mondiale et personne ne peut prédire où elle va exploser et quelle sera son extension. Le dernier exemple en date est la propagation du nouveau coronavirus, qui a déjà dépassé le secteur de la santé et est déjà mesuré par son impact économique et financier.
 
La peur du chômage, la peur des autres et des différentes idées ou religions alimentent directement le populisme - un populisme qui prêche la consolidation des frontières ou la construction de nouveaux murs.
 
Devant nous émergent de nouvelles relations internationales, entre l'Amérique, l'Union européenne et la Russie, au Moyen-Orient ou en Extrême-Orient. Les ennemis d'hier entament des pourparlers de paix tandis que les amis d'hier pourraient déclencher des guerres. Ces nouvelles relations sont définies par un pragmatisme total, des intérêts nationaux purs qui ne se cachent plus derrière aucune idéologie.
           
Il est clair que ces changements dans le monde affectent et affecteront nos intérêts. L'UE d'aujourd'hui, après le Brexit et le départ du Royaume-Uni, n'est plus et ne sera plus exactement la même Union européenne qu'elle ne l'était il y a quelques années à peine, lorsque la Géorgie s'est engagée dans la voie du partenariat et de l'association.
 
Aujourd'hui, l'UE, confrontée à ses défis internes, n'a pas décidé quelle forme donner aux relations futures avec ses voisins les plus proches - candidats ou membres associés; quelle réponse donner à nos attentes; comment ne pas arrêter la dynamique qui, grâce à la politique d'élargissement, a apporté le plus grand succès à l'Europe elle-même et à ses nouveaux membres.
 
            Dans notre région, les multiples crises restent aiguës et pourraient à tout moment se transformer en conflits encore plus importants.
 
Entre-temps, la Géorgie est également confrontée à ses propres défis, très graves.
L'occupation de ses territoires, où, des deux côtés de la ligne d'occupation, les droits de l'homme sont quotidiennement violés; la politique de la Russie qui, comme par le passé, n'accepte pas notre indépendance et empêche l'établissement de relations de voisinage normales.  
 
Ces dernières années, un nouveau défi sérieux est apparu sous la forme d'une vague de migration continue qui aggrave la situation démographique déjà difficile.
 
Ces défis mondiaux et spécifiques soulèvent une question: où en sommes-nous en ce moment?
 
Au lieu d'être unis, de mobiliser toutes nos forces et nos ressources pour penser à l'avenir du pays et comment répondre à ses grands enjeux, au lieu de rechercher des solutions audacieuses, de nouvelles initiatives et idées, nous sommes en quelque sorte incapables de bouger et nous tournons en rond et tourner en rond.
 
Au lieu de l'unité, nous avons de plus en plus d'agressivité, de haine, de jalousie, de dépréciation - en d'autres termes, tout ce qui contribue à la dissolution de la cohésion sociale, tout ce qui nous empêche de trouver des solutions et d'avancer.
 
L'agressivité, la haine, la dépréciation ont transformé le système de valeurs géorgien. L'agressivité a remplacé la tolérance; haine - amour; dépréciation - politesse; égoïsme - solidarité et hospitalité; peur - bravoure traditionnelle; les valeurs qui avaient leur source loin dans les traditions chrétiennes géorgiennes, la philosophie rustvelienne, sont maintenant niées. En conséquence, la société connaît une forme de dépression collective. Nous semblons ne pas nous reconnaître.
 
Et la cause de tout cela est que nous nous sommes repliés sur nous-mêmes, sommes plongés dans nos petites batailles politiques. Et la haine, la calomnie et l'agressivité épuisent notre énergie.
 
Que devrions nous faire?
En premier lieu, nous devons nous redécouvrir et apprécier objectivement notre potentiel.
 
Perdus dans l'auto-dépréciation et l'ingratitude, nous ne comprenons pas les progrès réalisés par la Géorgie au cours des dernières décennies.
 
Il y a moins de 30 ans, nous avons recouvré notre indépendance et nous nous tenons ici à la porte de l'UE en tant que membre associé de premier plan.
 
Lorsque nous célébrions les résultats du référendum sur l'indépendance et le lever de notre drapeau national, qui aurait pu prédire qu'en si peu de temps - d'un point de vue historique - la Géorgie aurait réussi à obtenir la libéralisation des visas et un accord de libre-échange, que la Géorgie serait devenu l'un des partenaires les plus fiables et appréciés de l'OTAN.
 
Qui aurait pu prédire que sur le territoire de la Géorgie, des exercices annuels de l'OTAN auraient lieu et que la Géorgie accueillerait cette année un exercice militaire de la taille et de l'importance de «Defender Europe 2020»?
 
Qui aurait pu prédire que non seulement la Géorgie contribuerait aux missions de paix de l'OTAN et de l'UE, mais que son professionnalisme et son sens des responsabilités seraient universellement reconnus?
 
Une autre démonstration des progrès et de la confiance obtenus est la Georgia Support Act adoptée par le Congrès américain.
 
Qui aurait pu prédire, il y a 30 ans, que la Géorgie serait devenue en si peu de temps un membre apprécié de toutes les organisations internationales traitant de questions régionales ou de défis mondiaux? Et si parfois la Géorgie obtient sa part de critiques, cela témoigne à nouveau du fait qu’elle est en effet considérée comme un partenaire de premier plan, pour lequel les attentes sont plus élevées.
 
Au cours de cette même période, la Géorgie a traversé les différentes étapes du développement démocratique. La liberté d'expression sans entrave, les normes élevées de protection des droits de l'homme sont les caractéristiques distinctives d'aujourd'hui, même si, comme ailleurs, nous sommes toujours confrontés à des défis. L'une des caractéristiques de la démocratie est que la dernière étape des réformes est toujours la plus complexe et la plus exigeante; et qu'aucun progrès n'est jamais acquis définitivement. C'est pourquoi la démocratie doit être respectée et a besoin d'unité, car son principal adversaire aujourd'hui, en Géorgie comme ailleurs, est la polarisation. La polarisation, qui remplace la critique par la confrontation. Et c'est la raison pour laquelle aujourd'hui, les bancs de certains partis d'opposition sont laissés vides, 
 
 
Je voudrais également aborder ici la question du processus de réforme judiciaire. Cette réforme s'est déroulée ces dernières années en quatre grandes étapes. Malgré certaines critiques, certaines légitimes et d'autres politiquement motivées, il faut reconnaître dans l'ensemble les progrès accomplis. D'une part, les statistiques des affaires renvoyées devant la Cour européenne des droits de l'homme ont notablement diminué, et ces chiffres sont quelques-unes des - sinon la seule - mesure objective du niveau de confiance de la société envers ses juridictions nationales. Il est également clair que le système judiciaire géorgien ne doit pas être mesuré par rapport au système européen en préparation depuis des siècles. Et ce n'est pas une surprise étant donné d'où nous venons, soixante-dix ans de pratique soviétique. C'est pourquoi l'indépendance et le haut professionnalisme des juges et le renforcement de la confiance dans le système judiciaire restent une priorité pour le pays. À cet égard, la mise en œuvre rapide et complète de la réforme du Lycée de Justice nous montre la voie de l'avenir.
 
 Tout en étant conscient du potentiel diversifié de la Géorgie, de ses ressources culturelles et de son attrait général, on n'aurait pas pu prévoir son développement rapide, comme le montrent le taux de croissance et les indicateurs économiques mondiaux qui ont permis à la Géorgie d'occuper sa place dans la région. On ne pouvait pas prédire qu'il serait devenu aussi rapidement une destination de choix pour le tourisme, pour devenir le foyer de champions sportifs de classe mondiale et accueillir des compétitions de classe mondiale.
 
Et ce qui est le plus important, nos jeunes obtiennent des résultats significatifs dans les meilleures universités et compétitions scientifiques. En moins de trente ans, nous sommes fiers de voir une nouvelle génération totalement libre, sans peur ni complexe.
 
Aucun gouvernement ne peut prétendre être seul responsable de ces progrès, alors que tous les gouvernements successifs ont eu leur part. En fin de compte, ces réalisations doivent être attribuées à l'ensemble de la société.
 
Mais mesurer les progrès ne sera pas suffisant si nous ne retrouvons pas confiance en nous et ne recommençons pas à croire que nous pouvons forger notre avenir. Réapproprier notre idéologie nationale, un concept qui a été effacé à l'époque soviétique, signifie en réalité que nous avons besoin de solides racines dans le passé pour construire un avenir solide.
 
Un pays uni doit reposer sur des valeurs communes qui peuvent cimenter la cohésion sociale et donc la nation.
 
L'armée géorgienne est le dépositaire de ces valeurs communes. L'armée géorgienne a la mission la plus élevée de défendre l'État et d'être sa fondation la plus solide. La défense de notre territoire commence par la défense et le respect des valeurs de la nation et de l'État, à l'intérieur et à l'extérieur de nos frontières.
 
Il y a quelques jours, le 25 
e Février, je me suis rendu à l'Académie de la Défense nationale et le lycée militaire. J'y ai été accueilli par l'esprit avec lequel nos jeunes générations devraient être éduquées et qui devraient nourrir la société. L'esprit et la confiance nationaux, sans lesquels aucune nation ne peut exister, étaient très présents dans ces jeunes hommes et femmes militaires.
 
Nos valeurs communes reposent sur notre culture. Il est triste qu'une nation héritière d'une culture aussi ancienne ait perdu le vrai sens de la culture. La culture n'est pas le simple ajout de différents domaines de la création, ni ne s'identifie à l'industrie du divertissement. La culture nationale est le résultat de ces valeurs qui créent l'unité et ont permis à la Géorgie de résister à l'épreuve du temps et des événements indésirables.
 
Je pense que la perte du contact direct avec sa propre culture dans une forme d'aliénation a permis à la peur et à la méfiance de s'élever dans la société, à l'agressivité, aux théories du complot et au discours de haine de faire leur chemin.
 
Cette aliénation culturelle est également à l'origine des tentatives de discréditer l'Église et la foi. Dans notre société contemporaine où règne la liberté, chacun devrait être libre de choisir sa propre foi et religion, comme cela a toujours été le cas en Géorgie, mais personne ne devrait utiliser cette liberté pour saper l'institution sur laquelle se tenait et se tient l'indépendance et l'unité de Géorgie.
 
Certaines des valeurs qui sont enracinées dans nos traditions et notre culture - tolérance, courtoisie, solidarité - sont ces mêmes valeurs exactes dont nous avons tant besoin aujourd'hui dans le monde.
 
Sans solidarité, le monde ne pourra affronter aucun des défis ou crises mondiaux qui le défient. La tolérance n'a pas d'alternative viable. C'est le message que 43 dirigeants mondiaux ont délivré à Jérusalem lors du 75e anniversaire de la libération d'Auschwitz et de l'Holocauste. La Géorgie a sa propre tradition de tolérance, de 26 siècles d'amitié intacte entre les Géorgiens et le peuple juif, que nous pourrions et devrions partager plus largement.
 
 Si nous évaluons le chemin qui nous a conduits ici et les possibilités qui nous attendent, nous mesurerons les opportunités que nous pouvons saisir aujourd'hui.
 
Nous devons apporter notre part à l'UE et à l'OTAN non seulement en contribuant et en participant aux programmes et politiques existants, mais en proposant de nouvelles idées. La cybersécurité, une mer Noire sécurisée et sa transformation en un espace de communication et de connectivité sont quelques-uns des enjeux réels où nous pouvons dire notre mot. Avec l'adhésion, notre objectif est de devenir, déjà aujourd'hui, un acteur plus actif dans l'UE comme dans l'OTAN.
 
 Si nous évaluons le chemin qui nous a amenés ici et les possibilités qui nous attendent, nous serons également en mesure de faire face à nos propres défis.
 
 
En ce qui concerne l'occupation et les territoires occupés, nous avons pris des mesures significatives pour une solution pacifique, mais au-delà de ces étapes, nous devons penser plus largement, forger une nouvelle vision, que nous pouvons offrir aux Abkhazes et aux Ossètes. Nous devons leur montrer une perspective sur l'avenir que nous offrons dans un état réunifié. Une perspective qui ne représente pas une menace pour eux, mais ouvre une nouvelle voie vers l'Europe et vers le bien-être. Un chemin qui sauvera leur langue et leur identité, et revigorera l'autonomie. Nous devons à tout moment nous rappeler qu'une telle perspective nouvelle est nécessairement liée à la désoccupation.
 
            Si la Russie veut utiliser l'occupation pour détourner la Géorgie de la voie choisie et faire renoncer la Géorgie à ses aspirations, ce résultat ne sera pas atteint. Si l'objectif de la Russie était d'établir des relations de voisinage avec la Géorgie et le reste de la région, ce serait dans l'intérêt de tous. Mais une telle relation nouvelle repose sur le respect de la souveraineté et le libre choix de la nation, elle repose sur la désescalade. Elle repose sur la désoccupation.
           
De notre côté, nous pourrions vouloir réfléchir à de nouvelles mesures à prendre et à de nouvelles positions à présenter à nos partenaires ou à la Russie. Mais cela doit être souligné et ne doit pas être mal compris: de telles mesures ne signifient pas des concessions unilatérales, des abandons, ni l'acceptation d'accords parallèles. Tout problème qui ne peut pas et ne sera pas résolu par le recours à la force requiert, tout en ayant tracé des lignes rouges claires, le bon mélange de rationalité, d'audace, de mouvement en avant et, ce qui est essentiel, d'unité de volonté dans la société.
 
Quand on sait que chaque mouvement sur la ligne administrative - chaque refonte de cette ligne, est conçu comme une provocation, il faut comprendre que l'utilisation de cette question pour des gains politiques internes ou pour des accusations mutuelles est inacceptable.
 
Dans tous les pays civilisés confrontés à des défis d'une telle gravité, les forces politiques et la société s'unissent autour d'objectifs communs.  
 
La migration est un autre défi sérieux de nos jours, et qui est douloureux pour notre pays. Ce n'est pas seulement le résultat du chômage, comme il semble. Nous savons que le taux de chômage est assez élevé, mais en même temps, il y a un manque de main-d'œuvre professionnelle dans pratiquement tous les secteurs. Nous devons équilibrer ces deux tendances, en augmentant les qualifications professionnelles de la main-d'œuvre tout en attirant notre propre réservoir de travailleurs migrants et cela devrait faire l'objet de notre attention permanente. Nous devons développer des liens plus étroits avec notre diaspora au lieu de transférer nos querelles politiques à l'étranger. Il est évident que non seulement les conditions socio-économiques mais aussi l'agressivité déjà décrite alimentent la migration et chassent nos jeunes.
           
Notre avenir réside dans l'édification d'une Géorgie forte, pacifique, démocratique et unie. Cela signifie à son tour que nous devons surmonter les problèmes sociaux et économiques d'aujourd'hui. Cela nécessite plus d'initiative et plus de solidarité. Certains des excès de l'ultralibéralisme doivent être repensés ici, comme ailleurs. Nous devons faciliter ce qui est le plus naturel et résonne avec nos traditions. Par exemple, l'industrie créative, un exemple étant l'industrie du vin d'aujourd'hui, qui détient beaucoup de potentiel. Ces nouvelles initiatives économiques bénéficieraient d'une participation plus active de notre diaspora et, à cet effet, de nouveaux formats pour faciliter sa participation devraient être expérimentés. Les nouveaux efforts économiques devraient inclure l'une des valeurs traditionnelles centrales de notre société - la solidarité. Cela signifie plus de solidarité entre les générations, plus de solidarité envers les groupes vulnérables de la société. C'est la voie du développement qui ramènera la Géorgie à elle-même.
 
Enfin, je ne peux terminer mon discours sans aborder la question du processus électoral et la confrontation politique qui s'est développée autour de lui.
 
Sur la base de mes droits et devoirs inscrits dans la Constitution de la Géorgie, je n'ai pas l'intention de participer à cette confrontation politique, ni d'exprimer mes opinions personnelles sur les questions sensibles en jeu. Non pas parce que je n'ai pas de telles opinions personnelles, mais parce qu'un président non partisan, indépendant et au-dessus des partis n'impose pas ses opinions personnelles à la société ou aux parties sur des questions aussi délicates.
 
Cela dit, cela ne signifie pas que le Président ne devrait pas avoir un rôle politique à jouer pour contribuer à préserver la stabilité du pays et un environnement pacifique pour la société. À cet effet, j'ai offert à toutes les forces politiques la plate-forme présidentielle pour permettre la poursuite du dialogue. Si une telle nécessité apparaît à l'avenir, la proposition est maintenue. Aujourd'hui, j'espère que ces derniers jours ont montré que des mesures étaient prises dans la bonne direction. Mais le résultat final n'est pas encore atteint. À ce stade, nous devons tous nous rappeler que le dialogue n'a pas d'alternative.
 
Nous avons tous la responsabilité d'arriver pacifiquement aux élections et de veiller à ce que des élections libres et régulières aient lieu.
 
Nous avons tous la responsabilité de préserver des règles du jeu équitables, ce qui implique à son tour le respect des institutions et le respect mutuel.
 
Ma responsabilité est de faire tous les efforts et de veiller à ce que la confrontation ne nuise pas aux intérêts de notre pays et ne mette pas en danger notre stabilité.
 
Les divergences de vues entre l'opposition et le parti au pouvoir, y compris une opposition parfois féroce, sont assez naturelles, surtout en période électorale; mais pour nous, pays situé dans un environnement géopolitique complexe, avec 20% de notre territoire occupé, nous devons veiller à ne pas laisser de telles luttes politiques menacer la stabilité.
C'est pourquoi la question de l'occupation ne peut pas devenir une question de spéculation politique et de mise en avant politique.
 
C'est pourquoi je juge totalement inacceptable que, pour des ambitions personnelles ou à cause d'objectifs politiques, l'orientation du pays soit remise en cause et mise en doute. Surtout lorsque de telles accusations sont absolument infondées, car elles ne reposent sur aucun fait étayé, qu'il soit politique, économique ou juridique.
 
Ces accusations infondées représentent une insulte au passé du pays, à sa lutte pour l'indépendance et au choix volontaire de notre peuple. 
 
Personnellement, en tant que président de ce pays, je m'éleverai contre ces fausses accusations qui visent à saper l'intérêt national de la Géorgie - et non celui d'un parti ou d'une force politique spécifique -. Je ne suis pas et ne serai jamais le président d'un pays qui changerait d'orientation, renierait le choix et le but choisis par son peuple et inscrits dans la Constitution.
 
À la veille de cette nouvelle étape de notre développement qui entraînera sans aucun doute la désoccupation de notre territoire, la réunification de notre peuple et le retour de la Géorgie à sa famille européenne, notre génération a un devoir et c'est de surmonter la polarisation. Car seule une société unifiée peut atteindre cet objectif ultime.
 
C'est notre responsabilité envers nos générations futures. C'est notre responsabilité devant ceux qui se sont battus pour restaurer l'indépendance.

 

Voir le texte intégral version anglaise

3/4/2020

Annual Address by H.E. Salome Zourabichvili, President of Georgia, to the Parliament of Georgia

Mr. Prime Minister,
Mr. Speaker of Parliament,
Distinguished Ministers, Deputies.
I welcome the heads of governments and Supreme Councils of the Autonomous Republics of Adjara and Abkhazia, representatives of the Georgian Patriarchate, the Mayor of Tbilisi, and the Chairman of the City Council,
I welcome the representatives of the diplomatic corps and international organizations.
Greetings to our society!

This is the second time that I have the honor of addressing the Parliament of Georgia and my compatriots. When thinking about the main message for my today’s speech, I decided not to concentrate on the known priorities, which are the object my daily concern: culture, regional development, diaspora, child oncology…
I decided to base my remarks on the main challenges that Georgia faces today, and on its future.
 
Almost 30 years have gone by since Georgia recovered its place in the international community as an independent nation. 30 years later, we sometimes fail to see where we have arrived, to evaluate our real possibilities and the new opportunities in front of us.
In order to better appreciate where we are and in which direction we are moving, we have to first see the world as it is and our place in this world.
 
The world that Georgia returned to 30 years ago is today an entirely different place.
 
For Georgia, after some 70 years within the closed borders of the Soviet regime, cut out from the outside world and in almost total isolation, these past 30 years have been that of a return to its place in the international community.
 
Today, our fellow citizens live in almost all corners of the planet, the borders are open for us and our borders open for others and, most importantly, we can no longer view world events as independent from us and internal events independent from outside factors.
 
Today’s global challenges are no longer contained in one’s territory and within one country’s borders. Any major crisis that appears somewhere turns global and no one can predict where it will blow up and what will be its extension. The latest example is the spread of the new Coronavirus, which has already moved beyond the health sector and is already measured by its economic and financial impact.
 
Fear of unemployment, fear of others and of different ideas or religions directly fuels populism – a populism that preaches the consolidation of borders or the construction of new walls.
 
In front of us are emerging new international relations, between America, the European Union and Russia, in the Middle East or in the Far East.  Yesterday’s enemies start peace talks while yesterday’s friends could start wars. These new relations are defined by total pragmatism, pure national interests no longer hiding behind any ideology.
           
It is clear that these changes in the world do and will affect our interests. Today’s EU, after Brexit and the departure of the United Kingdom, is no longer and will never be exactly the same European Union it was just a few years ago, when Georgia embarked on the path of partnership and association.
 
Today, the EU, confronted to its internal challenges, has not decided what form to give to the future relationship with its closest neighbors – whether candidates or associate members; what answer to give to our expectations; how not to stop the drive that – through the enlargement policy - has brought the biggest success to Europe itself and to its new members.
 
            Around our region, the multiple crises are remaining acute and could turn into even larger conflicts at any time.
 
Meanwhile Georgia is also confronted to its very own and very serious challenges.
The occupation of its territories, where, on both sides of the occupying line, human rights are violated on a daily basis; the  policy of Russia, which as in the past fails to accept our independence and prevents the establishment of normal neighborly relations.  
 
In the recent years, a new and serious challenge has appeared in the form of a continuous wave of migration that is aggravating the already difficult demographic condition.
 
These global and specific challenges raise a question: where are we at this time?
 
Instead of being united, mobilizing all our strength and resources to think about the future of the country and how to answer its major issues, instead of looking for audacious solutions, new initiatives and ideas, we are somehow unable to move and we go round and round in circles.
 
In place of unity, we have more and more aggressiveness, hatred, jealousy, depreciation – in other words, everything that contributes to the dissolution of social cohesion, everything that prevents us from finding solutions and from moving forward.
 
Aggressiveness, hatred, depreciation have transformed the Georgian system of values. Aggressiveness has replaced tolerance; hatred – love; depreciation – politeness; egoism – solidarity and hospitality; fear – traditional bravery; the values that had their source far into Georgian Christian traditions, Rustvelian philosophy, are now negated. As a result, society is experiencing a form of collective depression. We seem to not recognize ourselves.
 
And the cause of all this is that we have turned inwards, are immersed in our petty political battles. And hatred, slander, and aggressiveness are depleting our energy.
 
What should we do?
In the first place, we need to rediscover ourselves and appreciate objectively our potential.
 
Lost in self-depreciation and ingratitude, we fail to appreciate what progress Georgia has in reality achieved over the last decades.
 
Less than 30 years ago we recovered our independence and here we stand at the door of the EU as one of the frontrunner associate members.
 
When we were celebrating the results of the independence referendum and the raising of our national flag, who could have predicted that in such a short timeframe - from a historical perspective – Georgia would have succeeded in obtaining visa liberalization and a Free Trade Agreement, that Georgia would have become one of NATO’s most trusted and appreciated partners.
 
Who could have predicted that on Georgia’s territory, annual NATO exercises would take place and that Georgia would be hosting this year a military exercise of the size and importance that is “Defender Europe 2020”?
 
Who could have predicted that not only Georgia would contribute to NATO and EU peace missions, but that its professionalism and sense of responsibility would be universally recognized?
 
Another demonstration of the progress and trust achieved is the Georgia Support Act adopted by the United States Congress.
 
Who could have predicted 30 years ago that Georgia would have become in such a short time a valued member of all international organizations dealing with regional issues or global challenges? And if sometimes Georgia gets its share of criticism, this again is a testimony to the fact that it is indeed considered as a frontrunner partner, for which expectations run higher.
 
During this same period, Georgia has gone through the different stages of democratic development. Unhindered freedom of expression, high standards of human rights protection are today’s distinctive features, even if, like elsewhere, we are still facing challenges. One of the characteristics of democracy being that the last stage of the reforms is always the most complex and the most demanding; and that no progress is ever acquired definitively. That is why democracy needs to be cared about and needs unity, since its main challenger today, in Georgia as elsewhere, is polarization. Polarization, which replaces criticism by confrontation. And which is the reason why today, the benches of some opposition parties are left empty, instead of being used to take advantage of the progress that constitutes the newly-introduced Parliamentary system and instead of making Parliament the place for substantial debates and discussions. 
 
 
I want to also address here the issue of the judicial reform process. This reform has gone in the recent years through four major stages. Despite certain criticisms, some legitimate and some politically motivated, one has to recognize all in all the progress accomplished. For one, the statistics of the cases referred to the European Court of Human Rights have notably decreased, and these numbers are some of the - if not the only - objective measurements of the level of trust by society towards its national courts.  It is equally clear that the Georgian judicial system is not to be measured to the European system in the making for centuries.  And that is no surprise given where we come from, seventy years of Soviet practice. That is why the independence and high professionalism of judges and raising the level of trust in the judicial system still remains a priority for the country. In this regard, the rapid and complete implementation of the reform of the High School of Justice shows us the path for the future.
 
 While being aware of Georgia’s diverse potential, its cultural resources and its general attractiveness, one could not have foreseen its rapid development, as shown by the   growth rate and economic world indicators which have allowed Georgia to occupy its place in the region.  One could not have predicted that it would have risen so quickly as a top destination for tourism, to become home to world class sports champions and host to world-class competitions.
 
And what is the most important, our youth are getting meaningful results in top universities and scientific competitions. In less than thirty years, we are proud to see a new generation completely free, with neither fear nor complexes.
 
No one government can pretend to be sole responsible for such progress, while all successive governments have had their share.  In the end, these achievements have to be attributed to the whole society.
 
But measuring the progress will not be sufficient if we do not recover trust in ourselves and do not start believing again that we can forge our future. To re-appropriate our national ideology, a concept that was obliterated in Soviet times, means in reality that we need strong roots in the past in order to build a strong future.
 
A united country needs to rest on common values that can cement social cohesion and hence, the nation.
 
The Georgian Army is the depositary of such common values.  The Georgian Army has the highest mission to both defend the State and be its most solid foundation. The defense of our territory starts with the defense and the respect of the values of the nation and of the state, within and outside our borders.
 
Just a few days ago, on the 25
th of February, I visited the National Defense Academy and the Military Lyceum. I was met there by the spirit with which our younger generations should be educated and which should nourish society. The national spirit and confidence, without which no nation can exist, was overwhelmingly present in those young military men and women.
 
Our common values rest on our culture. It is sad that a nation that is heir to such an ancient culture, has lost the true meaning of culture. Culture is not the mere addition of different fields of creation, nor does it identify to the entertainment industry.  National culture is the result of those values that create unity and has allowed Georgia to resist the test of times and adverse events.
 
I think that losing the direct contact with its own culture in some form of alienation has made it possible for fear and distrust to rise in society, for aggressiveness, conspiracy theories and hate speech to make their way.
 
Such cultural alienation is also at the roots of the attempts to discredit the Church and the faith. In our  contemporary society where freedom reigns, everyone should be free to choose its own faith and religion, as it was always the case in Georgia, but no one should use this freedom to undermine the institution on which stood and stands the independence and unity of Georgia.
 
Some of the values that are rooted in our traditions and culture - tolerance, courtesy, solidarity – are those same exact values that are so much needed today in the world.
 
Without solidarity, the world will be unable to tackle any of the global challenges or crises that defy it. Tolerance has no viable alternative. That was the message that 43 world leaders delivered in Jerusalem at the 75th anniversary of the liberation of Auschwitz and of the Holocaust. Georgia has its very own tradition of tolerance, of 26 centuries of untarnished friendship between Georgians and the Jewish people, which we could and should share more widely.
 
 If we evaluate the path that has brought us here and the possibilities in front of us, we will measure the opportunities we can seize today.
 
We have to bring our part to the EU and NATO not only by contributing and participating to existing programs and policies, but by offering new ideas. Cybersecurity, a secure Black Sea and its transformation in a space of communication and connectivity are some of the actual issues where we can say our word. Together with membership, our aim is to become, already today, a more active player in the EU as in NATO.
 
 If we evaluate the path that has brought us here and the possibilities in front of us, we will also be able to confront our very own challenges.
 
 
In dealing with occupation and occupied territories, we have taken meaningful steps for a peaceful solution, but beyond these steps we have to think wider, to forge a new vision, that we can offer to Abkhazians and Ossetians. We have to show them a perspective on the future that we offer in a reunified state. A perspective that does not represent a threat to them, but opens a new path towards Europe and towards well-being.  A path that will salvage their language and identity, and reinvigorate autonomy. We should at all times remember that such a new perspective is necessarily interlinked with de-occupation.
 
            If Russia wants to use occupation to divert Georgia from its chosen path and make Georgia renounce its aspirations, this result will not be achieved. If Russia’s aim were to establish with Georgia and the rest of the region neighborly relations, that would be in everybody’s interest. But such a new relationship rests on the respect for the sovereignty and the free choice of the nation, it rests on de-escalation. It rests on de-occupation.
           
We, on our part, might want to think about new steps to be taken and new positions to present with our partners or with Russia. But it must be underlined and mustn’t be misunderstood: such steps do not mean unilateral concessions, surrendering, nor accepting shadow deals. Any issue that cannot and will not be solved by resorting to the use of force requires, while having drawn clear red lines, the right mixture of rationality, audacity, forward movement and, what is essential, unity of will in society.
 
When we know that each move on the administrative line– each redrawing of this line, is designed as a provocation, it should be understood that using this issue for internal political gains or for mutual accusations is unacceptable.
 
In all civilized countries which are confronting challenges of such a gravity, the political forces and the society unite around common objectives.  
 
Migration is another serious challenge in this day and age, and one that is painful for our country. It is not only the result of unemployment, as it would appear. We know that the level of unemployment is quite high, but at the same time there is a lack of professional manpower in practically all sectors. We need to balance these two trends, by raising the professional qualifications of the workforce while attracting our very own reservoir of migrant workers and that should be the subject of our permanent attention. We need to develop closer links with our diaspora instead of transferring our political feuds overseas.  It is evident that not only the socio-economic conditions but also the aggressiveness already described is fueling the migration and drives away our youth.
           
Our future resides in building a strong, peaceful, democratic and united Georgia. That means in turn that we have to overcome the social and economic problems of today. That requires more initiative and more solidarity. Some of the excesses of ultraliberalism need rethinking here, like elsewhere. We have to facilitate what is the most natural and resonates with our traditions. For instance, creative industry, one example being today’s wine industry, which holds lots of potential. Such new economic endeavors would benefit from more active participation by our diaspora and to that effect, new formats to facilitate itse involvement should be experimented. New economic efforts should include one of the central traditional values of our society – solidarity. That means more solidarity between generations, more solidarity towards vulnerable groups of society. This is the path of development that will bring back Georgia to itself.
 
Finally, I cannot end my speech without addressing the issue of the electoral process and the political confrontation that has developed around it.
 
Based on my rights and duties as inscribed in the Constitution of Georgia, I do not intend to become part to this political confrontation, nor to express my personal views on the sensitive issues at stake. Not because I do not hold such personal views, but because a non-partisan, independent, above parties President does not impose their personal views to society or to the parties on such sensitive matters.
 
That being said, it does not imply that the President should not have a political role in helping to preserve the stability of the country and a peaceful environment for society. To that effect, I have offered to all political forces the presidential platform to allow the dialogue to continue. If such necessity appears in the future, the proposal stands.  Today, I am hopeful since these last days have shown steps being taken in the right direction. But the final result is not yet achieved. At this stage, we should all remember that dialogue has no alternative.
 
We all have a responsibility to peacefully arrive to the elections and to see to it that free and fair elections are held.
 
We all have a responsibility to preserve fair rules of the game, which in turn imply respect for the institutions and mutual respect.
 
My responsibility is to make all efforts and ensure that the confrontation does not hurt our country’s interests and does not endanger our stability.
 
Differences of views between the opposition and the ruling party, including sometimes fierce opposition, is quite natural, especially in electoral times; but for us, a country located in a complex geopolitical environment, with 20% of our territory occupied, we need  to be careful not to let such political struggles threaten the stability.
That is why the occupation issue cannot become a matter of political speculation and of making political points.
 
That is why I deem totally unacceptable that, for personal ambitions or because of political objectives, the orientation of the country be put under question and in doubt. Especially when such accusations are absolutely unfounded, as they do not rest on any substantiated fact- whether political, economic or legal.
 
Such unfounded accusations represent an insult to the country’s past, its fight for independence and to the voluntary choice made by our people. 
 
Personally, as the President of this country, I will rise against such false accusations which are aimed at undermining Georgia’s - and not that of any specific party or political force - national interest.  I am not and will never be the President of a country that would change its orientation, renegading on the choice and aim chosen by its people and inscribed in the Constitution.
 
On the eve of this new stage of our development that will undoubtedly result in the de-occupation of our territory, the reunification of our people and the return of Georgia to its European family, our generation has one duty and that is to overcome polarization. For only a unified society can achieve this ultimate objective.
 
This is our responsibility towards our future generations. It is our responsibility in front of those who have been fighting to restore independence.

 

 

Retour début